یه غریبه مثل...

آسمان وقف نگاهت گل من

مانده ام چشم براهت گل من

هر کجا هستی و باشی گویم

که خدا پشت و پناهت گل من

میخواستم ستایش کنم گفتند خطرناک است ،

میخواستم عاشق شوم گفتند گناه است ،

میخواستم گریه کنم گفتند بهانه است ،

میخواستم بخندم گفتند دیوانه است ،

به راستی سخن گفتم گفتند بیهوده است ،

پس فریاد کشیدم ......

زندگی را نگه دارید میخواهم پیاده شوم.

بر برگهای زرد پاییزی بنویسم عشق یعنی چه ؟

و آن برگها به آغوش گرد بادی روانه شوند ،

گردبادی که عظمت طوفانیش را به رخ بکشد و پیغامم را به میکائیل

 ببرد ،

تا از او عشق را بخواهد ، نه روزی بندگان .

گرسنه عشق

یتیم نوازشهای دست محبت

تا قدر من بداند و با دستهایش سخت بفشارد گردنش را .

گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست

جانم بگیر و جانم بگیر صحبت جانانه ام ببخش یارا

کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست

گم گشته دیار محبت کجا رود

نام حبیب هست و نشان حبیب نیست

عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد

ای خواجه درد هست ولیکن طبیب نیست

ولی قلب من از این واژه لرزان بود

خداحافظ برای تو فقط رفتن

برای من ولی این رفتن جان بود

خداحافظ برای تو شگون داشت

برای من غم صد آسمون داشت

 به واسطه ریتم خنده های دلنشینت آرامش بخش تمامی دردهای من بودی

 عشق چشمانت نیروی نگاه را به من میداد و نوازش آن دستان گرمت بر سرم

 امید را در من زنده میکرد و اشکهایت تنها همدمم و وجودت تنها دلیل زنده بودنم

 و دیروزها بود که با من سخنی از غربت روزگار از عشق و زندگی از غم و اندوه

میگفتی .

اما امروز...

کدام خنده ها دردهای مرا تسکین میدهند و کدام دستها نوازشم میکنند کدام

دلی شریک غمهایم خواهد بود و کدام چشمها به من قدرت نگاه خواهند داد

کدام اشکی همدمم میشود و کدام وجود میتواند مرا به زندگی امیدوار کند

تو که مهرورزیدنت تنها امید من بود.

امروز به چه امیدی زندگی خواهم کرد با چه عشقی...

تو تنها در آن دنیا من تنها در این دنیا . فاصله بین من و تو بسیار است بسیار.

امروز گل جای خالی تو را احساس کرد . جامه بو از تن جدا ساخت . رخش

پژمرد برگ نیمه زردش بر زمین پیوست و ساقه اش خشکید...

در اردیبهشت دلگشا که طبیعت دل از خواب زمستانی کنده و با لبخند شکوفه به استقبال

صبح سپید رفته است ودر شرشر باران بهاری چهره میشوید دل من در خانه ای سست که با

پرده های ضخیم غرور و جاه طلبی تاریک و خاموش شده اسیر هوا و هوس است.

الهی !

تو  بی آنکه من به سویت قدمی بردارم به دلجوییم آمدی و دیواری بلند میان من و زشت کاری هایم

کشیدی آنچنان که خود من هم آنها را دیر به دیر به یاد می آورم.

باشد چشمانم در امتداد رحمتت به پنجره امید که رو به آسمان شفقتت گشوده است

خیره شود.

بار پروردگارا !

با این همه هنوز دلم در تاریکخانه هوا و هوس پای دراز کرده و در رویاهایش سوار بر اسب لجام

گسیخته گناه محدوده عصیان را طی میکند.

خدای من !

از این همه هواداری دلم از هوا و هوس به تو شکایت میکنم و خلاصی دلم و همراهی اش با

اخلاص را از در گاهت طلب می کنم.

میروی تا با نبودن عشق را پرپر کنی

                                             میروی با اشک حسرت، دیده ام را تر کنی

آن همه گفتی نگاهت با نگاهم زنده است

                                           من نباشم، میتوانی روزها را سر کنی؟

در نبودت گریه کردم، آینه احساس کرد

                                            آینه شو، گریه ام را حس کنی، باور کنی

سبز در عشقت شدم کم کم تو دانستی ولی

                                            عاقبت میخواستی در قلب من خنجر کنی

بعد تو در سینه نامت میشود یک خاطره

                                            کاش میشد قصه عشق مرا باور کنی

جنون که حاشا نداره

از همشون عاشقترم

این دیگه.....

این دیگه دعوا نداره

آرامش و مهتابی شب داد شقایق

رسواشدم

آسوده شد فکرش و من را ...

یک عاشق دیوانه لقب داد شقایق...

                              ای کاش با تو میموندم

                      ای کاش لحظه هام بوی تو رو داشت

چشمام چشمه نورن

                            چشمات مست و مغرورن

قلبت...

           ای کاش...

                           شور و حال قلب منو داشت

ای کاش....... ای کاش

                   دل من سخت شكست

و چه زشت

                   به من و سادگيم خنديدي

به من وعشقي پاك

         و به يك قلب يتيم

                              كه خيالم ميگفت:

تا ابد مال تو بود.

تو برو....

برو تا راحت تر

تكه هاي دل خود را آرام

                     سر هم بند زنم...

دادم.............

اما ....

حالا نمیدونم کجایی

با که هستی دلت در

آرزوی دیدن کیست...

                                                                                بی تو من تمام شدم

ديگر پرواز پرندگان برايم زيبا نيست

ديگر دستانم پرده آويخته شده از پنجره را لمس نميكند و

 كنار نميزند

چقدر از خودم خسته ام....

ديگر حتي چشمانم مسير نگاهش را براي چيدن ستاره

به سوي آسمان پرواز نميدهد

و من......

         افسانه تو را به " من " گفتم

                                              در من ، مني گريست

باران گريه بود كه ميباريد

                                در دور دست دل من.......

در لحظه هاي دلتنگي

چيزي براي گفتن نيست......

سطر سطر كتابهاي كهنه و نو ، اشعار كهنه ونو.

اما چيزي نمي يابيم كه دلتنگيمان را تسلي دهد . دل انگيزي هر كلام تنها در لحظه

شنيدن آن است كم كم همه چيز رنگ و روي خود را از دست ميدهد .

بي آنكه بدانيم چرا دلگير ميشويم . غافل از اين كه عشق زباني ساده تر از اين حرفا دارد

و معناي زندگي در دو كلمه خلاصه ميشود : لب باز ميكني و ميگويي :

"" دوستت دارم ""

و همه چيز رنگ ديگري خواهد گرفت...  

                                                      بايد بگويم از تو تا لحطه هاي ديدار

چون ابر پاره پاره اي بغض خسته بشكن

                                                     تا كي شود نگفتن ، بر روي سينه آوار

حاشا نمي كنم من ، پرواز بي پرم را

                                                    گر چه كبوتر دل شد در غمت گرفتار

از آسمان چشمم در فصل خشكسالي

                                                    اشكم چكيده بسيار بر اين كوير تب دار

در كوچه هاي حسرت با اشك درد خود را

                                                     تصوير مينمايم در انتظار ديدار 

چشاش یه صبح روشن بود

اونی که با همه قلبش

یه روزی عاشق من بود.....

به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره میماندم

دلم یکبار دیگر ، همچو دیدار نخستین

پیش پایش دست و پا میزد

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو میکرد

غم گرمش

نهانگاه دلم را جستجو میکرد

دلم میخواست ، دست عشق

چون روز نخستین هستی ام را زیر ورو میکرد...

             تقدیم به ژینای عزیزم : هر چند دیگه نیستی اما......

                                                         .....فراموش کردنت محاله...

چندان شکوفه ریخت که هوش از سرم ربود

من جاودانیم،

که پرستوی بوسه ات به روی من دری از بهشت خدا گشود.

اما چه میکنی...

دلی را که در بهشت خدا هم غریبه بود...

ودر حاشیه آفتاب کنار تک درخت آرزوهایم

خود را میکارم

تا با تابش طلایی خورشید

               شاید دوباره شانه هایم سبز شود

                                       شاید................................. 

قطره ای خون بر گوشه لبانم

آنها که مرا نمی شناسند

                            خواهند گفت:

                                        "عاشق بود بدون شک"

آنها که مرا میشناسند:

                        "راحت شد بیچاره چه عذابی کشید"

اما دلیل واقعی

نه آن است و نه این........